Terug naar overzicht

Ontmoetingen in de dorpen (Project Rusizi, 5)

Ria van Haren en Mark Luigjes zijn in Rwanda voor het project ‘Ontmoet Rusizi’. Ze laten geregeld van zich horen. Het is dinsdag 9 februari, Ria stuurt haar vijfde bericht vanuit Rwanda.

 

Vanochtend zijn we ontvangen in een klein dorpje buiten Rusizi. Een echte Afrikaanse omgeving, weg van de “snelweg”. Maar droog en zonnig, dus geen probleem. Onderweg al genoten van alle taferelen in het straatbeeld. Denken wij wel eens veel mee te nemen op de fiets, nou vergeet het maar. En past het nou echt niet op de fiets, dan is boven op het hoofd natuurlijk een alternatief! Ook op deze mooie dinsdagmorgen had de predikant alle gemeenteleden in het lokale kerkgebouw verzameld. We werden ontvangen door de kindertjes (ik vind dat echt het meest passende woord) buiten en door het gezang en geklap van de anderen naar binnen gehaald. 

 

We werden voorgesteld en meer zang volgde. Reyer op de trommel en in de functie van voorzanger. De film zal het enthousiasme overbrengen. Aansluitend werden we in twee groepen opgesplitst. Er ligt inmiddels een heel script klaar voor de film dus één groep naar de daarvoor uitgezochte locatie en de anderen het dorp in, waar we enkele gezinnen hebben bezocht. Het dorp van vanmorgen was echt een community: ongeveer 120 huizen bij elkaar. Veel armoede; slecht gevoed en slecht (vies) gekleed. Het was inmiddels einde ochtend, maar veel kinderen die je qua leeftijd op school zou verwachten, liepen in het dorp rond: geen geld voor het schoolbezoek, of niet voor alle kinderen uit één gezin. Eén en al enthousiasme voor de “blanken”. Ze hebben daar een mooi woord voor. Ben ik even vergeten en ik kan het niet opzoeken, want internet…… Ik heb tot mijn grote vreugde ontdekt dat de paar woorden Swahili die ik nog ken uit Kenia hier ook gebruikt kunnen worden! Het is zo leuk om mensen in voor hen bekende taal (want vergeet het maar met je Engels in de dorpen) te begroeten en bedanken; geeft een andere dimensie aan het contact.

 

Na de lunch zijn we naar andere dorpen geweest, opnieuw om enkele gezinnen te bezoeken en hun verhaal te horen. Vanmiddag was ik samen met Ankie (PR medewerker REK) en Malvern, de social worker van Help A Child. Uit de vragen die Malvern stelde, beginnen voor mij de criteria die REK en AEE gebruiken om gezinnen te selecteren voor een zelfhulpgroep steeds duidelijker te worden. Het 1e dorp vanmorgen voldoet in de grote lijn: community beleving (wij zouden zeggen participatie in de samenleving) waarbinnen ook de drive aanwezig is om zich in te zetten en “ervoor te gaan”. Niks afhankelijke opstelling dus. 

 

Al met al een indrukwekkende en inspirerende dag. Zo dubbel ook: terecht wordt er een appèl gedaan op  de eigen krachten en verantwoordelijkheid van mensen om deel te kunnen gaan nemen aan het project van AEE. Maar zeker als je die kleine ukken ziet zou je ze zo graag allemaal zo spoedig mogelijk een kans op een ander bestaan geven. Een bestaan waarin aan basisbehoeften is voldaan.  Maar dan denk ik maar terug aan gisteren, waar we de vrouw ontmoetten die na 7 jaar zoveel stappen verder is met haar hele gezin. Er zit zoveel kracht in deze mensen zelf; je kunt dat ook horen als ze zingen en dansen! Dus, Ria: geduld!