Terug naar overzicht

Lize verlangt naar haar Rots

Ziekte hoort bij het leven. Ook in onze gemeente zijn mensen ziek. Soms valt het mee, maar soms bepaald niet. Hoe gaat het met onze zieken? Hoe gaat het bijvoorbeeld met de familie De Vries uit Voorthuizen? Gemeentelid Lize de Vries (68) is ernstig ziek. Ze weet dat ze binnen niet al te lange tijd zal sterven, hoewel ze in wonderen blijft geloven. Samen met echtgenoot Fred (71) vertelt ze over het proces dat ze momenteel doormaakt. Verslag van een openhartige ontmoeting.

 

Lize en Fred de Vries.

Lize en Fred de Vries.

Ze zijn een vakantieliefde, Fred en Lize. De vonk sloeg over bij een ontmoeting in Katwijk. Jong waren ze destijds: 21 en 18 jaar. In 1966 trouwden ze. Er werden vijf kinderen geboren: Rebecca kwam als eerste ter wereld. Zij bleek al te zijn overleden in de buik. Daarna kwamen Frederike, Laurens, Anneke en Willem, inmiddels allemaal volwassen mensen. Het was een ‘supergezellig gezin’, blikt Lize terug. ,,Hoewel je later van je kinderen hoort dat je ook de nodige fouten hebt gemaakt. Wij zijn ook maar mensen’’. Fred: ,,We hebben met de beste bedoelingen opgevoed.’’ Lize: ,,Gelukkig hebben we een bijzonder goede verstandhouding met hen allemaal.’’ Wat ze de kinderen vooral hebben willen meegeven is het geloof in God, vertelt Lize. ,,Dat is het allerbelangrijkst.’’ Verschrikkelijk vinden ze het dan ook dat één van hun dochters het christelijk geloof de rug heeft toegekeerd.

Lize had geen betaalde baan omdat ze thuis bij de kinderen wilde zijn. Fred daarentegen was – eerst als weg- en waterbouwkundige, later als militair – veel van huis. ,,We woonden bijvoorbeeld een periode in Arnhem, maar Freds bureau stond toen in Tilburg’’, herinnert Lize zich. ,,Hij was veel onderweg en was er met eten dan vaak niet bij, maar dat werd zondags altijd ingehaald.’’ Fred: ,,Die zondagen waren altijd erg gezellig.’’
In maatschappelijk en kerkelijk opzicht was het echtpaar altijd op van alles en nog wat betrokken: of het nu het bekleden van een ambt in de kerk was, deelnemen aan de ouderraad van het Barneveldse Johannes Fontanus College, het helpen oprichten van een medezeggenschapsraad of letterlijk opvang bieden aan kinderen die in de knel zaten, zo ging dat in huize De Vries.
De klok tikte verder. Frederike en Anneke trouwden en kregen kinderen, waardoor Fred en Lize inmiddels opa en oma zijn. Laurens en Willem zijn niet getrouwd, wonen elk zelfstandig in Barneveld en zijn lid van onze gemeente.

Donkere wolken

In de loop van 2010 pakken donkere wolken zich samen boven het leven van Lize. ,,Ik werd alsmaar magerder en had last van een verzakte baarmoeder’’, steekt Lize van wal. ,,Begin 2011 werd het zo erg dat al snel bleek dat ik geopereerd moest worden. Hoera, denk je. Dan zijn we daarna van alles af.’’ Maar dat bleek niet zo te zijn. ,,Ik verloor alleen maar meer kilo’s en mijn eetlust bleef uit. Tijdens een controle zei de gynaecoloog dat die klachten niet van de operatie konden zijn. Zij raadde mij aan contact te zoeken met een maag-darm-leverarts. Dat gebeurde en binnen de kortste keren zat ik in de onderzoeksmolen. Nog voordat ik een scan zou krijgen, was het ineens helemaal foute boel. Ik werd zo ziek – raakte letterlijk verstopt – dat ik op de eerste hulp van het ziekenhuis in Harderwijk belandde.’’ Daar wordt het leven van Lize op het nippertje gered door het aanbrengen van een stoma. ,,Die tumor die er in mijn darmen bleek te zitten, was misschien al wel twee jaar aan het groeien. Ik had het niet in de gaten gehad, de signalen van pijn waren ook zo vaag geweest.’’
In het ziekenhuis krijgt Lize in het bijzijn van haar naaste familieleden te horen dat de artsen niets meer voor haar kunnen doen. De diagnose luidt: ‘kanker in de dikke darm met uitzaaiingen in de lever’. Zes weken ligt ze in het ziekenhuis en dan mag ze naar huis. De artsen schatten haar levensverwachting in tot april 2013.

Hoe was het voor Fred, als echtgenoot om dit allemaal te horen? ,,Toen ik pas gehoord had dat Lize niet meer beter zou worden, heb ik tijdens een rit naar huis weleens gedacht: ik had veel liever gehad dat we samen in een auto hadden gezeten en tegen een dikke boom waren gebotst’’, bekent hij. ,,Dat we er in een klap allebei niet meer zouden zijn geweest. Deze gebeurtenis met Lize is akelig. Je ziet haar lijden en je kunt niets doen.’’
Lize: ,,Het enige waar hij zich in kan uitleven, is zorg bieden en dat doet hij fantastisch!’’
Fred heeft zijn kookkunsten volgens eigen zeggen intussen ,,aardig’’ ontwikkeld, maar kan Lize er niet altijd een plezier mee doen, als gevolg van haar ziekte: ,,Dan vraag je wat ze lekker vindt, je maakt het en dan krijgt ze het er simpelweg niet in.’’ Maar elk probleem heeft een oplossing: ,,Als we het door de roerzeef halen, gaat het beter. Als brei lukt het haar meestal wél om te eten’’, lacht Fred.
Voor Lize is het voortdurend kiezen waar ze haar weinige energie aan besteden kan. Een kleine wandeling in het bos met Fred kost haar al gauw enkele dagen om weer ‘op adem te komen’, vertelt ze. Medicatie helpt haar op de been te blijven en de pijn draaglijk te houden. ,,Ik heb nu net weer nieuwe medicijnen gekregen.’’

Niet verdrietig

Tijdens het gesprek pakt Lize veelvuldig een zakdoek om haar tranen weg te vegen en verontschuldigt ze zich ervoor. ,,Ik ben niet verdrietig, hoor. Ik weet ook niet waarom ik dit nu heb, het hoort niet bij mij’’, licht ze toe.
Lange tijd lukte het Lize niet om te praten over wat haar was overkomen. ,,Ik voerde wel gesprekken, maar diepere gesprekken voeren lukt pas sinds een paar maanden. Ik heb het allemaal eerst op een rij moeten zetten voor mijzelf.’’ In tranen: ,,In mijn familie waren ziekte en dood er al vrij vroeg. Mijn zus bijvoorbeeld was 23 jaar toen ze – zwanger van de tweede – weduwe werd en mijn broer was 33 toen hij plotseling overleed. Vandaar dat ik er rekening mee hield dat ik ook vroeg zou sterven. Mijn moeder is ook jong overleden: zij werd 59 jaar. De dood, lijden en ziekte was er dus al vroeg in mijn leven. Ik heb mijn kinderen ook altijd gezegd: het loopt goed nu, maar het kan ook anders, hoor. Somber niet, maar leef bewust.’’ Daarbij gold altijd: ,,De Here God is er. Je wordt opgevangen, het is goed en ga naar de Here toe. Geloof was heel belangrijk.’’ En hoe is dat nu in haar eigen situatie? Lize wordt opnieuw emotioneel: ,,Het geloof is niet weg, maar als het eenmaal zover is dat je zo ziek bent, is het anders. En dan word je bang, zo van: geloof ik wel genoeg?’’

Troost

God biedt echter troost, merkte Lize. Ze herinnert zich dat ze in de nacht nadat het fatale bericht kwam over haar ongeneeslijke ziekte, een droom kreeg: ,,Dat is heel bijzonder geweest. De Here Jezus legde mij daarin het gebeuren met Lazarus uit. Dat was goed. En ik ben er daarna wel een hele tijd mee bezig geweest om die droom te duiden. De conclusie na verloop van tijd was dat door mijn ziekte God en de Here Jezus geprezen moesten worden. Maar hoe? Ik heb bijvoorbeeld in het ziekenhuis wel mooie en goede gesprekken over het geloof gevoerd’’, realiseert ze zich. Fred: ,,Voor mij was de droom aanvankelijk een troost. Ik dacht: ‘Hé, wat zou God verheerlijkt worden als Lize weer beter zou worden!’’ Lize erkent dat zij dat ook gedacht heeft, maar stelt nuchter vast: ,,Zelfs door de opstanding van de Here Jezus hebben mensen zich niet laten bekeren. Dus ik vond dat ook weer geen sterk argument om mij daarvoor beter te laten worden.’’

Lize heeft veel nagedacht over deze droom, maar ook over een ,,duidelijke droom’’ die ze kreeg in de tijd dat ze nog niet wist dat ze ziek was. ,,Daarin openbaarde God zich aan mij. Ik zat naast een immense rots en ik wist: dit is God. En ik zat zo rustig. Ik was alleen maar stil naast de rots die geen begin en geen einde had.’’ Wat maakte deze droom haar duidelijk? ,,Op dat moment was het alleen maar heerlijk. Ik was verbaasd dat ik dat mee mocht maken. En heb de Here gedankt. Pas veel later, toen ik ziek werd, realiseerde ik mij: ik was toen niet bang en voelde mij veilig. Dat biedt mij nu juist troost. Het lijkt wel of de Here mij van tevoren op mijn ziekte heeft voorbereid.’’

Pure emotie

Bijbelteksten waar een rots in voorkomt, spelen sindsdien een extra belangrijke rol voor Lize. Neem Psalm 62:2 en 3: ‘Alleen bij God vindt mijn ziel haar rust, van Hem komt mijn redding. Hij alleen is mijn rots en mijn redding, mijn burcht, nooit zal ik wankelen.’ Lize sluit daar zichtbaar geëmotioneerd op aan: ,,En dat wil ik toch zoveel mogelijk uitdragen: ik ben niet diep verdrietig. Dat ik zo moet huilen is pure emotie, geen wanhoop. Ik ben gelukkig op dit moment, dat klinkt misschien heel gek, maar het feit dat je hier met elkaar kunt zitten en elkaar begrijpt, dat er liefde is, ja.. dat is goed.’’

Maar er zullen toch ook momenten zijn dat er intense tranen van verdriet zijn? ,,Ja, het is zo gemengd: ik word soms ook een beetje moe van mijzelf. Ik ben graag alleen om na te denken. Pure wanhoop, nee dat heb ik niet. Wel gaan er allerlei gevoelens door je heen. Ik kan in groeiende mate verlangen naar de rust van veilig bij de Heer zijn. Hoe dat dan ook is. De menselijke kant is dat ik het doodeng vind, ik kan niet goed tegen onbekende dingen, daar houd ik nooit zo van. Ik zeg ook weleens tegen mijzelf: ‘Nou Lize, je mag wel iets meer vertrouwen hebben als die angst zo’n grote rol speelt.’’ Ze is dankbaar dat Fred zo dichtbij is: ,,Ik wil graag benadrukken dat als je huwelijk goed is, het alleen maar enorm bevestigend en liefde-verdiepend is als je meemaakt wat wij meemaken. Fred verzorgt mij lichamelijk ook, hij is er bijna altijd. Ik ben blij dat hij dat soort dingen ook doet. Dat voelt veilig.’’ Fred nuchter: ,,Ik kan mij ook niet voorstellen dat ik dat niet zou doen.’’

Boos

Is Fred weleens boos op God geweest dat Lize dit allemaal overkomt? ,,Boos niet, misschien meer verwijtend. Dat ik God gevraagd heb: hoe kan dit nou? Lize die zo gelovig is, die U zo vertrouwt… waarom moet dit haar nu gebeuren? Dat kan ik niet begrijpen. Uw eer is toch in het geding op deze manier?’’
Lize: ,,Ik heb ook wel gedacht, ik ben zo zwak, wat kan ik nu doen tot eer van God? Maar ik hoorde ds. Van Deursen tijdens een bezoek aan ons vertellen dat juist veel mensen met verbazing mijn hele ziekteproces zien omdat ik zo kalm ben. ‘Lize is helemaal niet boos en opstandig’, hoorde hij. En dat klopt. Ja, ik ben weleens een beetje de kluts kwijt, maar dat is niet zo verwonderlijk. Het vragen naar ‘waarom enzo’ ken ik totaal niet. Ik ben ook weleens wat verwijtend geweest als ik pijn had, of intens smeekte om hulp. ‘Er staat toch in de Bijbel dat U mij verhoort?’ Dat zijn dan ogenblikken van twijfel. Maar achteraf zie ik dan, Heer U was er toch wel.’’

Hoort U mij?

Fred: ,,Ik heb vannacht nog gebeden: Heer, ik zou graag willen weten of u mij wel hoort. Verhoren zou nog mooier zijn, maar wilt U mij laten merken dat U mij hoort? Ik ben toen toch weer in slaap gevallen. Lize lacht: ,,Alleen dat al is een kwestie van horen na zo’n vraag. In slaap vallen lijkt mij dan juist moeilijk.’’ Waarom wilde Fred weten of God hem wel hoorde?  ,,Ik had versterking van mijn geloof nodig. Daar heb ik in datzelfde gebed naar gevraagd. Ik weet dat God er is en voor ons zorgt. Zonder Hem zou ik niet kunnen leven, maar ik wilde bidden opdat ik het geloof niet zou verliezen.’’ Lize: ,,Dat herken ik heel goed. Het gaat heel erg op en neer. Ik kan niet zeggen, zo van: dit hebben we gehad. Het is een heel proces waar we inzitten.’’ Fred: ,,Ik heb God ook gezegd dat ik Hem vertrouw, dat ik weet dat Hij er is en dankbaar ben dat hij Mijn vader is. Mijn geloof is misschien nog kleiner dan een mosterdzaadje, dat zou ik zo graag versterkt zien.’’

Lize: ,,Wat er met mij gebeurt, speelt zich allemaal af op een totaal ander vlak dan het hier en nu. Het is een andere werkelijkheid, dat is wennen. Ik leer er veel van. Voordat ik ziek werd, heb ik vaak gezegd: ‘ Wat zeggen we in ons geloof soms toch veel te grote dingen in de kerk. O, o, wat weten we het allemaal goed. Toen al besefte ik: we moeten niet denken dat we de Here God in onze zak hebben ofzo. Dat is geen uiting van ongeloof, maar we maken het soms allemaal wel wat te menselijk. God is echter nog altijd God. Mij wordt hoe langer hoe meer duidelijker dat we nog maar een fractie van Zijn plan begrijpen.’’

Wat voor cijfer geeft Lize haar leven op de schaal van 1-10? ,,Dat vind ik moeilijk hoor…. een zes? Ik kan een heleboel niet meer, maar toch is het goed zoals het gaat. We kunnen bijvoorbeeld niet meer naar de bergen in Oostenrijk, naar de vrije natuur om lekker te wandelen. Soms denk je dan ook dat je geen toekomst meer hebt. Ik ben nu aan het leren dat dat niet waar is. Laatst dacht ik na over hoe mooi ik het bos tijdens een wandeling had gevonden. En daar zit dan een idee bij van ‘afscheid nemen’. Want misschien zie je dat bos niet meer, denk je dan. Maar dat is zo’n onzin, realiseer ik mij nu. God heeft het bos zelf gemaakt, het hoort bij Zijn mooie schepping. Dus reken maar dat op de nieuwe aarde het er in grotere luister zal zijn. Maar de gedachte dat ik het leven hier ga verlaten, valt niet mee. Dan merk je dat je aan het leven toch ook heel erg vastzit. Dat had ik niet gedacht, dat valt mij vies tegen van mezelf.’’

Dubbel

Stel, Lize zou morgen genezen zijn. Hoe zou ze dat vinden? ,,Ik zou mij raar voelen, een beetje genomen zelfs. Het heeft iets teleurstellends dat ik dan toch nog langer op die ontmoeting met de Here moet wachten. Op een of andere manier heb ik altijd naar leven in vrede, gerechtigheid verlangd. Vooral als ik de krant heb gelezen of het journaal heb gezien, dan zeg ik weleens: dit is toch een belachelijke rotwereld. Ik ben soms wel blij dat ik er straks vanaf ben. Maar het is heel dubbel, want er is ook die menselijke kant: het ergste vind ik het voor Fred en de kinderen dat ik er dan niet meer zou zijn. En wat ik het allerliefste zou wensen, dat is dat onze ene dochter weer het geloof mag terugkrijgen, maar dat staat buiten dit ziek-zijn. We bidden voor haar en ik wil haar altijd laten weten dat ik ervan overtuigd ben dat ik naar God ga.’’

Dankbaar zijn Fred en Lize voor de belangstelling vanuit de gemeente. ,,Dat waarderen we erg. Ik mis de gemeente zo verschrikkelijk: het in de kerkdienst kunnen zijn elke zondag. En elkaar ontmoeten. Door mijn slopende vermoeidheid die ik de hele tijd op de achtergrond ervaar, is het voor mij moeilijk om naar de kerk te komen. Ik moet het van dag tot dag bekijken. Aan tafel eten bijvoorbeeld is zo vermoeiend… Of het douchen, da’s een heel gedoe, daar moet ik een hele tijd van bijkomen. Dat soort dingen hinderen.’’

Humor

Hoe zou Lize herinnerd willen worden als ze er niet meer is? Fred komt er spontaan tussen: ,,Als een lieve schat, toch?’’ Lize zucht even. ,,Tsja… In ieder geval dat ik positief was. En dat ik gevoel voor humor belangrijk vond.’’ Richting Fred: ,,Ik hoop dat jullie niet vergeten dat ik dat had.’’ Fred reageert droogjes: ,,Alleen heb ik dat niet altijd begrepen, hoor.’’ Lize: ,,En… o ja dat ik altijd veel liefde heb gehad voor mijn medemensen. Altijd heb willen helpen. Dat ik ook weleens dacht: wat is het doel van mijn leven op aarde? Ja, dat is liefde geven.’’ Fred: ,,En dat heeft zich ook geuit in over de Here praten met mensen die er eigenlijk niet van wilden weten’’ Lize: ,,Ik heb mij er nooit voor geschaamd. Ik kan in een winkel ook zo een opmerking maken over God als het past. Of ongepast.’’

Hoeveel tijd Fred en Lize nog samen kunnen doorbrengen is onbekend. ,,Persoonlijk zou ik verbaasd zijn als ik er over een jaar nog zou zijn, maar dan zou het tevens aangename verbazing zijn’’, schat Lize in. Ze is dankbaar voor de tijd die haar gegund wordt om afscheid van het leven op aarde te nemen. Ze pakt de hand van Fred en zegt: ,,Ik wil nog wel even blijven, want ik vind het leven best gezellig met jou, hoor.’’ Fred glimlacht. ,,Ik ook met jou.’’ De handen blijven stevig in elkaar vastgegrepen.
© Interview en fotografie: Passievoortekstenfoto.nl | NGK De Ontmoeting – kerkblad/website november 2012
UPDATE: Lize is op donderdag 21 februari 2013 overleden en daarmee thuisgehaald door haar Heer.

Lize de Vries

 

 

Heeft u behoefte om Fred een reactie te sturen? Dat kan hier.

U kunt ook een reactie achterlaten op deze site.

Reacties

  1. 02/11/12 - 16:21
    Gerdienke:

    Wauw! Ontroerend. Mooi Gods liefde en trouw hierin te proeven. En gaaf om de liefde van Fred en Lize voor elkaar terug te lezen. Dat hadden we wel gezien natuurlijk 😉 maar bijzonder om het zo te lezen. Mooi, eerlijk en oprecht getuigenis.


  2. 02/11/12 - 18:50
    Ina:

    Lize en Fred, ooit kwam ik een keer bij jullie aan en wat jullie toen zeiden zie ik nu weer in deze getuigenis. Dank dat jullie dit peroonlijke verhaal willen delen en Gods zegen!


  3. 03/11/12 - 12:07
    Heleen:

    Een ontroerend en oprecht verhaal, precies zoals ik jullie ken! Dank jullie wel dat je dit met ons wil delen!


  4. 03/11/12 - 12:55
    Martijn:

    Heel bijzonder dit!!
    Veel sterkte en we bidden veel voor jullie…


  5. 04/11/12 - 00:01
    Marjanne:

    Een mooi en onroerend verhaal. Jullie moeten heel wat doormaken. Fijn dat jullie God, elkaar en je kinderen hebt als steun!


  6. 04/11/12 - 15:01
    Alie:

    Wat mooi dat jullie dit willen delen met ons.
    Veel sterkte en moed gewenst.


  7. 11/11/12 - 13:43
    Joke:

    Fijn dat je dit met ons wil delen,Een hartelijke groet en wees Gode Bevolen.


  8. 14/11/12 - 19:20
    Rianne:

    Lize, Fred, Dank dat jullie zulk intieme zaken met ons willen delen. We voelen ons nog meer in Christus Verbonden.


Laat een reactie achter